Solo performances in gay pornography have been described in 1985 as either or both active and/or passive , whereas female solo performances are said to be exclusively passive . When the interest in a particular subject is obsessive, the behavior may be described as stalking. A study of 164 males in Finland from two SM clubs found that 18.2% had engaged in coprophilia; 3% as a sadist, 6.1% as a masochist, and 9.1% as both. 18% of heterosexuals and 17% of homosexuals in the study pool had tried coprophilia, showing no statistically significant difference between heterosexuals and homosexuals. This genre also features male-on-male fellatio through a small hole made in a bathroom divider. Biological anthropologist Helen B. Behind the Green Door was one of viagra vs cialis the first pornographic films to feature sex between a white actress with a black actor . Sadism describes sexual pleasure derived by inflicting pain, degradation, humiliation on another person or causing another person to suffer. Women who perform in lesbian pornography often do not consider themselves lesbian or bisexual. Irrespective of the legal or social view of pornography, it has been used in a number of contexts. If dramatic skills are not involved, a performer in a porn film may also be called a model. Is also common of the furry genre. The volume of semen that is ejaculated depends on several factors, including the male health, age, degree of sexual excitement, and the time since his last ejaculation. The term is typically used by the cinematographer within the narrative framework of a pornographic film, and since the 1970s has become a leitmotif of the hardcore genre. They may regard it as an enhancing element of their sex lives or as their primary form of sexual activity. Sigmund Freud considered foot binding as a form of fetishism. A pornographic work is characterized as hardcore if it has any hardcore content, no matter how small. There are number of types of sex parties: Swinger party/gathering A swinger party or partner-swapping party is a gathering at which individuals or couples in a committed relationship can engage in sexual activities with others as a recreational or social activity.
Koniusza.pl - Gminny portal internetowy
Please update your Flash Player to view content.

 

BIP
Wrota Małopolski
Prokopara
Kurier proszowicki
Tęczowe przedszkole

Zabytki

Na terenie gminy Koniusza znajdują się obiekty o charakterze zabytkowym, m.in.: kościoły w Biórkowie Wielkim, Koniuszy i Niegardowie, kaplice w Dalewicach i Wierzbnie oraz dwory, parki i zespoły zieleni podworskiej we wsiach: Biórków Wielki, Dalewice, Piotrkowice Małe, Łyszkowice i Górce Jaklińskiej oraz młyny nad Szreniawą i Ścieklcem (np. w Górce Jaklińskiej), ale nie są to zabytki najwyższej klasy. Zazwyczaj pochodzą one z okresu: od 2 poł. XVII wieku do początków wieku XX.

Również z tego okresu pochodzą kościoły w Koniuszy i Niegardowie. Obydwa zostały zbudowane na miejscu świątyń drewnianych, niektóre z nich zbudowano najprawdopodobniej jeszcze w wiekach XIII-XIV. Drewniany kościół w Koniuszy przetrwał do 1 poł. XV wieku, a w Niegardowie do poł. XVI wieku. Do połowy wieku XVII dotrwał pierwszy drewniany kościół w Biórkowie Wielkim. Kolejne kościoły w Koniuszy i Niegardowie wystawiono jako murowane, ale obecny wygląd jednego i drugiego niewiele ma wspólnego z pierwowzorami.

Ocalałe osiemnastowieczne dworki, zabudowania folwarczne uległy zniszczeniu jeszcze przed II wojną światową. Zachowały się jedynie pojedyncze, stosunkowo stare zabytki w kościołach, są to głównie wyposażenie (obrazy, rzeźby, dzwony), sprzęty i naczynia liturgiczne. Nie dotrwały do naszych czasów solidne, murowane lub drewniane dwory, a nawet pałace, np. w Piotrkowicach Małych. Trudno się temu dziwić, gdyż na ziemi koniuskiej, proszowickiej i na pozostałych terenach ziemi krakowskiej budowano głównie z drewna. Szanse na przetrwanie tych zabytków do naszych czasów były nikłe. Trwałość takich budowli w niesprzyjających warunkach klimatycznych ziemi proszowickiej, nie była większa niż 100-150, a w najlepszym przypadku 200 lat, np. surowym klimacie górskim te szanse byłyby dużo większe. Zachowane zabytki to głównie: kościoły i dzwonnice, kapliczki i figury przydrożne, dworki i zespoły parkowe oraz pojedyncze zabudowania chłopskie, a także wyposażenie kościołów.

Kościół parafialny p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Biórkowie Wielkim

Pierwsza źródłowa wzmianka o kościele parafialnym pochodzi z 1383 roku. Pierwotny kościół był drewniany, kolejny zbudowano lub odbudowano ok roku 1452. Kościół ten w II połowie XVI wieku został zrujnowany przez innowierców Istniejący do dnia dzisiejszego drewniany kościół wzniósł w roku 1633 ksiądz Marcin Brzeski. Najcenniejszymi zabytkami w kościele są: posagi Chrystusa Zmartwychwstałego ? gotycka z XV wieku oraz druga ? późnobarokowa. Ołtarz główny i dwa boczne są rokokowe. W głównym ołtarzu obraz Wniebowzięcia NMP z XVIII wieku w srebrnej sukience.
 

Kościół parafialny p.w. św. Piotra i Pawła Apostołów w Koniuszy

 

Według tradycji kościół był ufundowany już w XII w. Pierwsza informacja źródłowa o parafii i kościele pochodzi jednak z 1322 roku. Chociaż niepewne źródło (falsyfikat), wspomina kościół w Koniuszy już pod rokiem 1286. Nie ulega wątpliwości, że przynajmniej do roku 1420 był on drewniany i niedługo po tym został rozebrany. Zapewne przed połową XV wieku wzniesiono kościół murowany ? kamienno-ceglany (w roku 1470 już stał, gdyż wspomina go Jan Długosz). Nie była to zbyt solidna budowla, gdyż już w połowie XVII wieku musiano go gruntownie przebudować, ale i w następnych latach był wielokrotnie remontowany. W 2 połowie XVIII wieku kościół całkowicie spłonął od uderzenia pioruna. Odbudowa i przebudowa kościoła trwała od roku 1779 do 1784. W wieku XIX był wielokrotnie restaurowany. Kolejne remonty, przebudowy i powiększenia kościoła miały miejsce w roku 1923 i w latach 1951-56. W wyniku tych przebudów kościół całkowicie utracił swój pierwotny wygląd i styl. W latach 1970 ? 80 w kościele wykonano nową polichromię. W zdecydowanej większości wyposażenie kościoła pochodzi z wieku XIX i XX. Tylko nieliczne zabytki sięgają XVII i XVIII wieku.


Kościół parafialny p.w. św. Jakuba Starszego Apostoła w Niegardowie

Fundatorem parafii był prawdopodobnie w 1243-44 roku wojewoda krakowski (komes, kasztelan-) Klemens z Ruszczy herbu Gryf. Sam kościół wzniosły zapewne benedyktynki ze Staniątek. Istnienie parafii jest potwierdzone w wykazach świętopietrza z lat 1325-1327. Pierwotny kościół był drewniany, o czym wspomina Jan Długosz w latach 1470-80. Budowę obecnego murowanego rozpoczął ksiądz Jan Rembiszewski w roku 1578, a konsekrował go 23 X 1605 r. biskup kamieniecki Paweł Wołucki. W roku 1728 kościół miał cztery ołtarze: Wielki, Matki Bożej, św. Karola i Przemienienia Pańskiego. Pierwszą restaurację kościoła przeprowadził ksiądz Józef Brygiewicz w roku 1786, kiedy to wymieniono dach i wyremontowano wnętrze. Kolejną renowację sfinansowała w roku 1856 hrabina Elżbieta Wielopolska (1779-1859) - żona dziedzica dóbr Przesławice - Wincentego hrabiego Wielopolskiego (1772-1855). W latach 1857-62 nowy Wielki Ołtarz ufundowała Helena Błeszczyńska. W ołtarzu umieszczony jest siedemnastowieczny obraz Najświętszej Marii Panny z Dzieciątkiem Jezus, który w roku 1697 sprawił ksiądz Remigiusz Suszycki. Obraz ten jest przedmiotem kultu. W Ołtarzu Głównym znajduje się również obraz św. Jakuba Starszego Apostoła, który ok. 1857 roku namalował niejaki Eliasz z Krakowa. On też jest autorem obrazu św. Trójcy. Obraz Pana Jezusa Ukrzyżowanego namalował w roku 1910 malarz P. Niziński z Krakowa. W Ołtarzu Głównym znajduje się posąg św. Izydora z krzyżem i kosą. W tym samym okresie (1857-1880) Helena Błeszczyńska (1830-1886) - dziedziczka dóbr Piotrkowice Wielkie, ufundowała jeszcze inne obrazy, m.in.: Matki Boskiej Częstochowskiej, św. Karola Boromeusza oraz rzeźbę św. Józefa. Rzeźbę św. Mikołaja, oraz ołtarze św. Jana Niepomucena i św. Karola zostały ufundowane w roku 1867 przez Emilię Błeszczyńską (1800-1868) - właścicielka dóbr Piotrkowice Wielkie. Ponadto za 1200 srebrnych rubli w roku 1874 sfinansowała nowe organy (a stare organy, z roku 1677 ufundowane przez księdza Wojciecha Głowacza, podarowane zostały kościołowi w Łętkowicach), a w roku 1880 chór łukowy.
Kolejny remont przeprowadził ksiądz Walenty Kubicki w roku 1880 przy pomocy finansowej hrabiego Wincentego Wielopolskiego (syna), właściciela majątku w Piotrkowicach Wielkich. Po tych przebudowach i remontach kościół zatracił pierwotny, renesansowy styl. Zachowane prezbiterium ma kształt prostokątny, zamknięte jest półkolistą apsydą. Śladem jego renesansowej przeszłości są jeszcze charakterystyczne ukośne skarpy. Barokową już facjatę zdobi figura najświętszej Marii Panny oraz dziewiętnastowieczne figury św. Wincentego i św. Elżbiety - patronów dobrodziei kościoła - Wielopolskich.


Drewniany kościółek (kaplica) w Dalewicach p.w. Zwiastowania i Nawiedzenia NMP, modrzewiowy.
Nową świątynię wzniósł w roku 1652 ksiądz Szymon Lodyński, pleban w Jangrocie, prebendarz dalewicki, za pozwoleniem biskupa Gembickiego. Niewielka część ocalonego wyposażenia przeniesiono ze starego, drewnianego kościółka, który wzniósł w XV wieku jakiś rycerz herbu Łodzia. Musiało to się stać po roku 1480, gdyż o tym kościółku nie wspomina Jan Długosz w Liber Beneficiorum. W roku 1520 prebendarzem w dalewickim kościółku był Stanisław z Wawrzeńczyc, a w 1525 roku Marek z Szamotuł. W roku 1566 kościółek splądrował i zniszczył znany innowierca Sobek z Sulejowa, kasztelan sandomierski. Przy okazji spalił zabudowania kościelne i szpital (przytułek), a dom plebana dał chłopu. W roku 1874 nowy dach sprawiła Józefa Wielopolska. W kościółku są trzy ołtarze: Matki Bożej Zielenickiej, Niepokalanie Poczętej i ołtarz św. Antoniego

Drewniana kaplica w Wierzbnie p.w. św. Barbary z 1892 roku (zbudowana na miejscu starszej), wielokrotnie remontowana i przebudowywana w wieku XX. W niej najcenniejszy zabytek: pentaptyk datowany na rok 1590. Skrzydła malowane, natomiast wnętrze szafy głównej wypełnia rzeźba św. Barbary (całkowicie gotycka).




Dwory i inne zabudowania
- zespół dworski Dunikowskich w Dalewicach z przełomu XVIII i XIX przebudowany XX wieku położony w dziewiętnastowiecznym parku.
- zespół dworski Woźniakowskich w Biórkowie Wielkim z przełomu XVIII i XIX (piwnice i fundamenty) przebudowany XX wieku położony w siedemnastowiecznym parku.
- zespół dworski rodziny Potockich w Piotrkowicach Małych z przełomu XIX i XX wieku (obecnie Zespół Szkół Rolniczych), przebudowany połowie XX wieku a otacza go  osiemnastowieczne założenie parkowe.


Dzwonnice i inne zabytki
- drewniana dzwonnica przy kościele w Koniuszy z XVIII wieku, najprawdopodobniej z lat 1759 - 1812. Dzwonnica ta wielokrotnie była remontowana, natomiast dzwony pochodzą z roku 1759, 1781 i 1812 roku.
- drewniana dzwonnica w Niegardowie ufundowana w roku 1858 przez hrabinę Elżbietę Wielopolską. W niej dzwon z roku 1607 z herbem Abdank.
- w Koniuszy, przy starej plebanii w ogrodzie kościelnym, pochodzący z 2 poł. XVIII wieku - kamienny stół tzw. -kościuszkowski.
- późnobarokowe figury przydrożne w Koniuszy przedstawiające św. Jana Niepomucena (z roku 1638) i św. Floriana (z 1823 roku).

-  dąb szypułkowy -Kościuszko- w Przesławicach


 

Tekst pochodzi z opracowania: "Historia i Heraldyka Gminy Koniusza" autor Włodzimierz Chorązki

ZADAJ PYTANIE
NA SKRÓTY
HALA SPORTOWA
Strona GłównaNasza gminaTurystykaZabytki Top of Page

Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celach: świadczenia usług, reklamy, statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Jeżeli chcesz się dowiedzieć więcej o zasadzie działania ciasteczek cookie wejdź na wszystkoociasteczkach.pl.

Zapoznałem się z treścią wiadomośći i akceptuję ją